Altijd nieuwsgierig, nooit gierig om te delen wat je leert.
In deze editie van ‘Investeerders in de kijker’ deelt Marc zijn boeiende loopbaanverhaal. Hij vertelt hoe hij tijdens zijn carrière in HR de kracht van interne mobiliteit leerde kennen, waarom hij zoveel belang hecht aan een brede basis voor elke professionele ontwikkeling, en hoe hij vandaag met een open blik aan zijn sabbatical jaar begint. Na 40 jaar in de corporate wereld kijkt hij nieuwsgierig naar nieuwe kansen en projecten voor een frisse doorstart – misschien nu wel in een heel andere sector, dichter bij zijn andere passies: de hospitality- of horecabranche, of de wereld van architectuur en design.
We hebben twee oren en twee ogen maar slechts één mond… voor een reden
Hoe verliep jouw carrière van de schoolbanken tot nu?
“Ik koos destijds voor een rechtenstudie in Leuven, eerlijk gezegd eerder omdat ik het als een veelzijdige, veilige keuze beschouwde dan uit een vurige ambitie om advocaat te worden. En om helemaal open te zijn: in de afgelopen twintig jaar heb ik zelden nog een wetboek opengeslagen. Met een specialisatie in arbeidsrecht kwam ik na mijn studies terecht op de HR-afdeling van een groot Amerikaans bedrijf. Daar ontdekte ik waar mijn echte passie lag: Talent Management. ChatGPT omschrijft dat als ‘het strategisch aantrekken, ontwikkelen, motiveren en behouden van medewerkers om de prestaties van een organisatie duurzaam te verbeteren’. Een mooie definitie, maar ik hou zelf van een kortere en krachtigere samenvatting: the right person on the right spot at the right time. Want als mensen de kans krijgen om zich te ontwikkelen, groeien niet alleen zij, ook het bedrijf bloeit mee. Bevlogen medewerkers geven het beste van zichzelf, en precies dát is de motor achter sterke bedrijfsresultaten.”
“In veertig jaar corporate leven werkte ik voor slechts twee werkgevers. Dat past wellicht bij de mentaliteit van de babyboomgeneratie, voor wie carrière maken binnen één en hetzelfde bedrijf vaak het hoogste doel was. Vandaag begrijp ik heel goed dat jonge mensen sneller van job veranderen als er intern geen doorgroeimogelijkheden zijn. Zelf had ik het geluk dat ik binnen één organisatie meer dan tien keer van rol mocht veranderen. Bovendien kreeg ik de kans om in vijf verschillende landen te werken, elk met hun eigen cultuur en dynamiek. Die voortdurende afwisseling en het telkens opnieuw mogen leren, hebben mij niet alleen professioneel gevormd, maar ook als mens verrijkt.”
“Het gezegde ‘gedeelde pijn is halve pijn, gedeelde vreugde is dubbele vreugde’ geldt evenzeer voor kennis. Wie kennis deelt, krijgt vaak meer terug dan wat hij geeft. Wees dus leergierig, maar niet gierig met wat je weet. Door samen te werken en inzichten uit te wisselen, ontstaat er meerwaarde: 1 + 1 wordt dan plots veel meer dan 2. Delen verrijkt iedereen.”
“Wil je beter begrijpen hoe je effectief samenwerkt in een internationale context? Vergeet dan niet dat culturele achtergronden een grote invloed kunnen hebben op communicatie en samenwerking. Een aanrader voor wie zich hierop goed wil voorbereiden: The Culture Map van Erin Meyer. Deze Amerikaanse, die woont en werkt in Frankrijk, schreef een bijzonder praktische gids over hoe culturele verschillen onze manier van zakendoen beïnvloeden en hoe je daar bewust en succesvol mee omgaat.”
Welke levenslessen zou je jonge starters in de werkwereld graag meegeven?
“De belangrijkste les in mijn loopbaan leerde ik van de Egyptenaren: als je hoog wilt bouwen, begin dan met een brede en stevige basis. Die eeuwenoude piramides staan er nog steeds, precies omdat ze rusten op een solide fundament. Zelfs bij een crash, stel je een vliegtuig voor dat tegen een piramide botst, vallen er misschien brokstukken af, maar de kern blijft overeind. Dat is een scherp contrast met wat we zagen op 9/11, toen de Twin Towers in New York instortten omdat hun structuur niet op dezelfde manier gebouwd was.”
“Ook ik heb jarenlang aan zo’n brede basis gewerkt door verschillende functies op te nemen in totaal uiteenlopende culturen. In elke nieuwe rol moet je je aanpassen: je leert nieuwe vaardigheden, je krijgt andere inzichten. Mijn advies? Durf te veranderen, stap uit je comfortzone en leer vooral door te doen.”
“Twee boeken die me daarbij enorm geïnspireerd hebben, wil ik graag aanbevelen.
Leading at the Speed of Trust van Stephen Covey laat haarfijn zien hoe vertrouwen een hefboom is voor efficiëntie en samenwerking binnen organisaties. En dan is er natuurlijk de klassieker: The 7 Habits of Highly Effective People, geschreven door de zoon van Covey. Die herinnert me er telkens weer aan dat we twee oren en twee ogen hebben, maar slechts één mond, eerst goed luisteren en observeren, dán pas spreken. Die zeven eigenschappen zijn een waardevol kompas, niet alleen professioneel maar ook privé.”
“Tot slot nog een persoonlijke tip: zorg dat je in je loopbaan minstens één keer, liefst vroeg, een functie opneemt met direct klantcontact. De klant heeft uiteindelijk het laatste woord, én betaalt je loon. Dat leert je niet alleen zakelijk denken, maar ook iets essentieels: bescheidenheid.”
Je zei daarnet dat jouw generatie doorgaans trouwer was aan één werkgever. Welke andere grote verschillen zie jij tussen jouw generatie en de huidige?
“Misschien is het een generatiekloof, maar ik betrap mezelf er soms op dat ik me erger aan de mentaliteit waarbij het ultieme doel lijkt: zo snel mogelijk rijk worden en daarna nooit meer hoeven te werken. De zogenaamde FIRE-beweging, Financially Independent, Retire Early, promoot ideeën zoals ‘slapend rijk worden’ of ‘hangmat beleggen’. Dat botst nogal met mijn eigen waarden, waarin een gezonde werkethiek centraal staat. In mijn tijd was het vanzelfsprekend: hard werken, zuinig leven en je leven grotendeels bouwen rond je job. Werk bepaalde in grote mate wie je was.”
“De jongere generatie kijkt daar duidelijk anders naar. Ze streven ook naar financiële vrijheid, maar willen zich niet langer volledig laten definiëren door hun werk. En eerlijk: dat begrijp ik intussen steeds beter en ik ga er ook helemaal in mee. Maar toch blijft bij mij de overtuiging hangen dat retire early geen doel op zich zou mogen zijn. Werk is namelijk veel meer dan een manier om geld te verdienen. Het is een unieke kans om jezelf te ontplooien, te groeien en een betekenisvolle bijdrage te leveren. En dat blijft, ongeacht de generatie, toch iets waardevols?”
‘Retire early? Dat is niet voor mij bestemd.’
De pensioenleeftijd komt dichterbij. Hoe wil je de periode die er rest invullen?
“Door een herstructurering kwam mijn loopbaan vroegtijdig tot een einde, net op het moment dat de eindmeet al in zicht was. Daarom heb ik 2025 uitgeroepen tot mijn sabbatical jaar: een periode om af te kicken van 40 jaar corporate life. Niet om nog snel de wereld rond te reizen, daar voel ik geen grote drang toe, maar wél om een paar dingen van dichterbij te bekijken die me misschien richting kunnen geven voor een nieuw hoofdstuk. Geen carrière voor nog eens veertig jaar, dat niet, maar wel een zinvolle invulling voor de komende tien. En nee, ik zoek geen hobby. Wat ik doe, mag gerust ook wat opbrengen.”
“Zo ben ik onlangs gestart met een horecaopleiding, georganiseerd door Horeca Forma en gesponsord door Diageo, een wereldspeler in dranken. De opleiding is een combinatie van theorie en praktijk en vormt een uitstekende voorbereiding op de examens van WSET (Wine & Spirit Education Trust), een internationaal erkend diploma in de horecasector. Misschien wordt dit wel de opstap naar een nieuwe loopbaan. En wie weet ben ik dan eindelijk gewapend voor het wijn-debat met mijn vrouw, die haar carrière opbouwde rond wijninkoop voor de grootdistributie.”
“Mijn liefde voor horeca gaat trouwens ver terug. Als student stond ik achter de toog in Het Huis der Rechten in Leuven, werkte ik als jobstudent in restaurants en op events, bijvoorbeeld in feestzaal Manhattan. Onlangs las ik nog een artikel dat me raakte: het geluk van een land is niet enkel verbonden aan het bruto nationaal product, maar vooral aan hoe vaak mensen samen eten en drinken. Horeca betekent voor mij dan ook: mensen blij maken. Werken in die sector voelt als community service, een manier om iets terug te geven aan de maatschappij.”
“Over ‘iets teruggeven’ gesproken: ik zei het eerder al, maar ik blijf erbij dat een client facing rol een absolute must is in elke loopbaan. Je hoeft daarvoor niet te wachten op een salesfunctie in het bedrijfsleven. Een studentenjob in de horeca is minstens even waardevol: je krijgt directe feedback, je leert omgaan met diversiteit, en je staat met beide voeten in de realiteit. Zoals ik altijd zei tegen mijn kinderen toen ze nog op school zaten: de klas is belangrijk, maar de school van het leven is minstens even leerzaam.”
Naast je plannen in de horeca, zijn er nog andere projecten waar je naar uitkijkt?
“Zeker! Ik broed momenteel op een creatief vastgoedproject.”
“Een appartement aan zee is leuk om te hebben, maar in mijn ogen geen sterke investering, tenzij op heel lange termijn. Misschien iets waar je kinderen later van kunnen profiteren bij een verkoop met meerwaarde. Een appartement aankopen om te verhuren als aanvulling op je pensioen klinkt aantrekkelijk, maar in de praktijk ligt het rendement meestal tussen de 3 en 4%. Voor mij is dat onvoldoende. Daarom overweeg ik een ander pad: een woning bouwen die tegelijk dienst doet als kijkwoning. Een plek waar ik iconische merken en innovatieve technologieën kan samenbrengen onder één dak, en waarvoor ik ook de vertegenwoordiging zou opnemen als een soort brand ambassador. Alles staat of valt natuurlijk met het aantrekken van de juiste partners. Maar het idee leeft, en de eerste stappen zijn gezet. Work in progress.”
Wat doe je zoal in je vrije tijd?
“Je mag me gerust een foodie noemen. Voor top ingrediënten rijd ik met plezier meer dan 100 kilometer. Misschien probeer ik, bewust of onbewust, het niveau van mijn schoonvader te evenaren, die er altijd op stond zijn gasten het allerbeste voor te schotelen. Op zondagochtend bezoek ik vaak drie verschillende bakkers … gewoon omdat ik het verschil proef. Onze reisbestemmingen zijn dan ook bijna altijd culinair geïnspireerd. En nee, dat draait niet om sterrenrestaurants reserveren, maar om het ontdekken van topproducten die je alleen ter plaatse vindt. Een vaste vakantiegewoonte is bijvoorbeeld het bezoek aan de lokale visboer om te kijken wat er vers van de boot is.
“Eén van de meest memorabele ervaringen? De aankomst van de vissersboten in de haven van Guilvinec, in Bretagne. Daar worden kisten vol glanzende, nog levende langoustines rechtstreeks van de boot geveild, een waar spektakel. Er staan nog culinaire dromen op mijn lijstje. Zo zou ik dolgraag eens met een insider mee naar de vroegmarkt in Rungis bij Parijs, en ook de visveiling in Tokio staat hoog genoteerd.”
“Over passies gesproken: mooie tuinen hebben ook een grote aantrekkingskracht op mij. In mijn eigen tuin staan meer dan 150 buxussen. Het is een hele klus om ze ‘motvrij’ te houden en elk jaar weer mooi in vorm te snoeien, maar ik doe het graag.”
“Kunstveilingen waren jarenlang een andere grote passie. Maar eerlijk: het huis staat vol. En de regel is nu dat bij elke nieuwe aankoop iets anders weg moet. En dat doet gewoon te veel pijn. Dus die hobby heb ik wat teruggeschroefd.”
Hoe kwam je bij Thomas en Finhouse terecht? Was beleggen altijd al iets voor jou?
“Ik denk dat ik een vrij typisch profiel heb voor mijn generatie. Het motto was simpel: hard werken en sparen. Voor beleggingen vertrouwde ik jarenlang gewoon op de bank, en daarnaast begon ik stilaan ook een eigen aandelenportefeuille uit te bouwen, met eerlijk gezegd maar matig succes.”
“Eerder dit jaar, bij mijn uitdiensttreding, ontdekte ik dat de overlijdensdekking op mijn groepsverzekering kwam te vervallen. De verzekeraar stelde voor om een deel van mijn opgebouwde reserve te gebruiken om dat risico af te dekken, maar de prijs bleek bijzonder hoog. Daarom besloot ik het kapitaal op te nemen en het zelf te beheren en beleggen. Mijn eerste stap was een bezoek aan mijn vertrouwde banken. Opmerkelijk genoeg kwamen er plots ‘betere’ producten op tafel, nu ik met een groter bedrag aanklopte. Dat voelde niet juist. Dus koos ik voor de doe-het-zelf-route.”
“Mijn startpunt was het boek Personal Finance van Thomas. Terwijl ik las en met leeftijdsgenoten het gesprek zocht, merkte ik hoe groot het taboe rond geld en beleggen nog steeds is binnen mijn generatie. De jongere generaties praten daar veel opener over en dat is iets waar we nog van kunnen leren.”
“Naast mijn oorspronkelijke aandelenportefeuille heb ik intussen ook een stevige positie opgebouwd in ETF’s. Dat biedt me een bredere spreiding en veel minder opvolgwerk. Voor niet-beursgenoteerde bedrijven had ik lange tijd geen toegang, maar via Finhouse vond ik die wél samen met gelijkgezinde investeerders die hun kennis delen zonder gierigheid.”
“Mijn beleggingen zitten intussen goed. Dat geeft me de ruimte om mijn aandacht te richten op wat ik écht graag doe, en mezelf opnieuw uit te vinden voor wat waarschijnlijk de laatste, maar hopelijk meest persoonlijke etappe van mijn loopbaan wordt.”
Stel dat je beleggingen een groot succes zijn en geld helemaal geen rol speelde, wat zou je dan kopen?
“Daar hoef ik geen seconde over na te denken: ik zou kiezen voor een bronzen beeld van de Belgische kunstenaar Jean-Michel Folon. Zijn werk is prachtig in zijn eenvoud en straalt een tijdloze rust uit. Ik weet dat er enkele indrukwekkende stukken te bewonderen zijn in de Fondation Folon, in de Solvay-tuinen van Terhulpen. En intussen heb ik in mijn eigen tuin al een plekje op het oog, perfect voor zo een beeld dat zowel kunst als sereniteit uitstraalt.”
Benieuwd hoe je, net als Marc, slimmer kunt investeren en je vermogen kunt laten groeien binnen een exclusieve community van ambitieuze ondernemers?
Plan hier een vrijblijvend gesprek en ontdek hoe Finhouse jouw financiële toekomst kan versterken.